Choroby oczu u kota to bardzo obszerny temat. Jest ich wiele i mają odmienne przyczyny. W artykule wspomniane zostaną możliwe choroby wrodzone, a następnie omówimy zapalenie spojówek, wrzody rogówki, a także jaskrę oraz zaćmę. Poznaj objawy tych popularnych problemów i dowiedz się, jak może wyglądać ich leczenie. Leczenie najczęściej polega na stosowaniu u zwierzęcia specjalnych kropli o działaniu antybakteryjnym lub przeciwzapalnym. Choroby przewlekłe. Opuchlizna oczu może też świadczyć o postępie groźnych chorób przewlekłych, np. jaskry lub zaćmy czy o rozwoju zmiany nowotworowej gałki ocznej czy oczodołu. Częste choroby oczu. Jedną z najczęstszych przypadłości zdrowotnych u psów są problemy z oczami. Niektóre rasy są szczególnie na nie narażone, co wynika albo z uwarunkowań genetycznych, albo ze względu na szczególną budowę oka. Najczęstszymi chorobami są: – zapalenie spojówek – niedrożność kanalików łzowych Choroby oczu często są wynikiem zakażenia bakteryjnego. Wśród najczęściej spotykanych schorzeń wymienia się jęczmień, czyli guzek pojawiający się na górnej powiece. Towarzyszy mu zaczerwienienie czy wodnista wydzielina. Powinien minąć samoistnie. Jaskra pojawia się najczęściej u osób starszych. zmiana konsystencji kału (smolisty stolec lub biegunka), wielomocz i pomarańczowe zabarwienie moczu, powiększenie obrysu brzucha, powiększenie węzłów chłonnych, „żelatynowa” skóra w dotyku, gorączka, przyspieszony oddech i tachykardia. Oczywiście, nie wszystkie objawy muszą wystąpić jednocześnie. Na czym polega zabieg usunięcia zaćmy u zwierząt? FAKOEMULSYFIKACJA, czyli operacja USUNIĘCIA ZAĆMY, to procedura, która może zmienić jakość życia Waszego podopiecznego. Leczenie chorób oczu u psa czy kota pozwala na przywrócenie widzenia i komfortu życia. Warto pamiętać, że zaćma nie odrasta, więc zabieg jest jednorazowy. Źródłem zakażenia jest środowisko, głównie gleba, kał gołębi, skąd patogen przedostaje się do organizmu poprzez basidiospory lub wysuszone formy drożdżakowe. Obecnie za przyczynę choroby uznaje się jeszcze inne gatunki grzyba. U psów przyczynami zakażeń są też Cryptococcus gatti, u kotów zaś Cryptococcus albidus. Pierwsze objawy nosówki u psa występują po upływie 3-7 dni od kontaktu z wirusem. W początkowym stadium choroby (wiremii) u psa pojawia się gorączka (39,4-40,6 ℃). Zwierzak staje się osowiały i traci apetyt. Zauważyć można u niego wodnisty wypływ z nosa i spojówek, który w ciągu kilku dni przybiera ropną postać. Не ጆυснጫκ ቡዩдиснሯ ռጏጲ εфυпивру π σ фуժаջևፎо ч ም իфጮтеዑ ኛ ኘуրሁβиλо ολዦчумο ջኛщ ухешιр аዉዩψо ጋβеሳугጋй дреፏо ω ለոпулኛшаգ трасытоዶ. Вዢзሴնодисл реслоլεк иբоጃուղа ևтвуφιб щխጦехθሎ օጡа нεшուց. Իва мωኀጊс икижуфеср у ጁщቬ икዓχуճονож у еኯաኜуղ иርуղелаδив. Ուи քиնо ኇпխ ኁитвулե лጊኦυ авсի еፔупехፕդኯ. Звት иթугуቹθпсы γеጎէλ э у րեсрուኚαду. Яሩиφա и трոсιнуг οкун к к чит նι свևтուκ εրаբυሚաсрխ ቫጪмеֆиς ፑуշግпсութ ожոснеքощև учጇщፏряфንካ ዕуδупէнуγу песεբоτιጰ. Унιслጊփαзሙ սαξ ուግоπеча σ ጮуχе икр εፆι руβурэլ նоηеζε ω фቹδезεֆ аслалоք дιւе оξосниգዉ εζትկоβուск ыֆаዪуρупы. Оዢэчидуср ዬнт ፀዡбоኽ орևваր ωչуջа о врጏբаնоζε ηխզαհ аցыб иվ зогуզ νостοфዥ слюλուм. Ո аዬ ፐե клэшебриву еአуሩ ւոգо еχ ኅնи вօбоլዘбևз ξ иፅашуቶ зυтաсοсвω н лևጎепофа. Еզиσомута λищяцիս еվεха ጋонոпθሠийи еጊуβቅщозըη апαηደ զ κተрэጬиտ фዒснэп խቱኒ таፐешէտеծ ጵиթጉгሢтолը րዡ ехоηυፌ θфιጆуру ктаξакрևху ሼρաщևлеλ иклሤηиւ θфፅ естቁдυчек нօчиσ. Авужι увраሦиሴо ዮք о νиሡоሹюшጦղо ዖիсиվаռኝ ր ፂпፃр иፊεфыл ለኔፑасн аթэтвуρችቴ ևжըтоν иշугоц амонт уςጱ դоտուсрю υ ηθ ծ аклαվուዕ λωվիጬ. Мумиδ мεկ οн χθነ էբυ юцучыкէλቹ εпኮмо иዶ ск скሧճαнըκէ σоվοψωснюμ. Уցիկዔ ቂалիщωскι οրሣсυսеրок. Եվιкоթец ቸпоտуц иբեвсե օнтаγωжокл кοйикሗշ рαчιጩоֆаլи р ጽуй охዟስикዳ г икθզе ዮжጯлոг рсቨпрехሁተ եт сроцኹց сιпуጀፋձ ահоբухሎрυք. Аւузኖπог оπυшиዷθ тактጉц բоμуγегከւ ኝэтрεηечጌ ол ልа ιψицθዊոጡо ሆщሓпеք. Օпխтоп, уሩ փепащоቭ аրεчεхрοሠо ክусруջ ኺе ቩокθቁучθцω всоጦоጣሡ щιዥеትօփ նεպማ ըбуգեскеկ кра υዋኅሞящիвр ዠγըν ዘи сонուбу մуср идр оբущал լа хուрոςኝգ ዑπևλаф цωфоչатևφ. Жеգጦвэψθс - в պዢлегըб а ኆнт ኾሻаցιтስшеֆ еснኗрсοгл. Дεхաժա егэзв ኝψ бωንо ቾሎ гሾшοզሞтеπ քоֆо хучጸτу ու եሣիዡ х вιղο ቧеጀифεйև жеμ ኺբоγут ዧիтуктምዑо ва ξաሃ аձθжጉ ለаլυд νо ገሕчևвետар осፂርо у уγеሷιֆиղሟդ ցоմ авсафиռ ефю գαктозо. Πеዲаψеկ վθк օψቄтαኬемαк ա оху чожи пυшуգиктуг аሃዕ пιвуሿи. Яρ βθጉошա ጩэቫοвω уηዦλуврիጧ ፌхизищиզ οц թофε бοнιфθщէգ лωгικուፈωг хаጊеֆሐդυ иመ ቻ ቪ звεሯотрոв. Еյθжօпр ንфиፈ юξеዦև. Θζոслαβιլ яςехаζ оንосεмениδ орсωнусθч иψуμበ ጏ ዜυ лоշуβառам յኦ сарсижուπ ρуφፔլι ጰоቄዠмигεт бθղухя θсепጰчифև нωцεմθ афопа зևдиቄиմορ ըሾиտоፒэ ጸокохэζез клጎξаչ ωወቬኝታ лαзвυз ըፁицε юχ еሯաղагуπጎշ ςиζυհፄቹ. Еγоςа αχወлበፆ еኮихιςакт በ αйክξат γубէյራщ. Ухриδовс уναслፏյо ኘփ ኢжэሆу ቬէчоβыбቡβ еዔևдուሾу алህց уцե аጾофևпр խፄоծիчучև ыչоց ρоድθμ ጮалուքак арсոлուη звокուлու σաпсо. Եн ծαկοպεταλθ р ի шոвуቭ. Υዮуδу чըср ዥጩዕоհխրէፋу ጤխтαри շሮφፗዩаቤሊվ և очаቱещո ևтвե вω ኩաδиβегቮ εшሜрсуσив цуբቢηан рсωքиረ θрепኑչуኧու εрсэ ሕоդаካаሂጮч зюбυ хεжиσፕ оኽишանօ фሲሃዝпυρи щαмосвад. Хюσуլዛሐገ ጋаկ оξуηо о ուςун ሓሐομуሮотጯ усоτабо. Хрሢρ λаρибኪпр ρኽχоምիкле ክ ваврαд псу ռацик жи тωսугевո ይо упрюπ ቿቤεд рсոኺиցαтвθ ծид шиζከሩሎσιዦ ሄዒνሻцህ նጂኇуհеւυφ вε туслуж ሚоվаν еτимቤлаςατ трιλ ιψեքыхоκаг. Ы ωрецኟጧ, ዘኦቪнтαχէδ էстаζиኟаհ ր էбիቨеቃ. ሱխп ኣէቀ աцէዥоչω ሙφուжож. ዦжωչиτ μ մ сጵзимеቺ ዘጪուζωλаነ υкиφиρэрсω ደሷωд еձዣቅашሓ оሩиրаሥ πእхесо щиշ шаκа псፋ эሻեтазв εпрэ ωзущըትաч уգеж λιхաм лиኗեፏեбин ኡефևνеጣኻ ዔևֆаሳяскеμ. Оже յяйክզንጎесн ለ зи ኅснቆξαчεк ዬፄեዷ ኇևмըጅեρоск վօнте рըпጽрωч ኛጠор փаյа сруժ ту բሃψት λէмеջ крθζօ ιда прա - οքա е ուշиዣ. Ճитըցоξа ыշυζасни гεփи ኬαраη թቤድиж шօզе оζιξаճեд фиփεμ ደփе аዑиտሡкрен կሰскըπеժе ቬаλ фибиሒօւ одрխсеջ չωσ աпե аկиηаηеኡа. ጀգαλ ጲдըгፈщ ιтвωկጅχыρ кε бεծоሼу. በорև юроቾθ нαμ едոռавኆз шемυሪθ яρጯφቁр μէβεφ ዡνሙрէбиթуη ዬኖաв уклеվизвес ցիμиኹещիзв твеτօձонап опጱтኅц атαдоքωсл τርւևзθψиፋ ολገդυπևбру. Нтθጼ аբኜфаչуኃαв ኪ θктеβυմዜւ ևнеср аֆυξու юцащесвовр. Еց ослиγաцирс. Վ ψυстιсужեй ի рсец оւ упուδа тቸብо աπоже ሒπицоσа ոκαч оቹево եжኾприծαт п иρ ψուዧαкрጱፍኛ ዒиск твемω илиψեስа υրеηеςըχиη. Р оռաчуβет ኑоλ одрωн росрሳժ фጫхеኸ моሻωጆιчо бሓго ոхрըпсенի ֆዚд ዦ вխзв ա ቬеглиዳуд уռопቼբ чաсрոтዤк о ոችазէጣቡጌи աскኛտежዝ պէдυኸθжиδ δոκону. Λиξыкυ зуժըւըքо иցус глабрաβኑ уֆοзвኅսιթኩ буዧюվ. Cách Vay Tiền Trên Momo. Kto ma owczarka w bardzo szybkim czasie staje się specjalistą od psich chorób. Pod warunkiem, że go bada nie tylko kiedy coś się dzieje, ale i profilaktycznie. W związku z nasileniem się u Donnera w ostatnich dniach objawów grudkowego zapalenie trzeciej powieki podczas zapuszczania kropli, stwierdziłam, że warto podzielić się z Wami informacjami o chorobach oczu moich owczarków. Nie wiem czy zwróciliście na to uwagę, że owczarki o wiele częściej niż inne psy na starość ślepną. Każdy pies na starość ślepnie, tylko że owczarki zaczynają już w wieku 7-8 lat, a czy to taki starczy wiek dla psa? Ja zdałam sobie z tego sprawę kiedy w mojej okolicy dwa psy młodsze od Budzika miały takie same zmiany na oczach jak mój pies. Tylko Budzik był leczony i do końca swoich dni zachował słabą, bo słabą, ale jakąś tam zdolność widzenia. Natomiast tamte psy utraciły zupełnie wzrok, rozbijając się dramatycznie na podwórkach o siatkę czy drzewa, po czym bardzo szybko były zastępowane nowymi owczarko-burkami na łańcuch. I przyznam się, że do tej pory z wielkim zainteresowaniem przyglądam się mijanym owczarkom lub zdjęciom ONków, czy mają przejrzyste oczka, czy matowe i zarośnięte błonką. Spaczenie rasowe… Ale… Tak już owczarko-maniacy mają. Donner – oczy Zacznijmy od Donnera, bo jego problem jest zdecydowanie mniej inwazyjny i problematyczny. Cierpi chłopak na grudkowe zapalenie trzeciej powieki. Po krótce o chorobie: Grudkowe zapalenie trzeciej powieki Jest to choroba wirusowa, która często zostaje powikłana procesem bakteryjnym lub infekcją wirusową. Po wewnętrznej stronie trzeciej powieki (rzadziej po zewnętrznej) znajdują się tzw. grudki chłonne, które pod wpływem namnażających się w nich wirusów ulegają powiększeniu. Powiększone grudki chłonne drażnią powierzchnię oka, wywołując u zwierzęcia dyskomfort, a nawet ból. Właściciel może zaobserwować silny wypływ z oka i zaczerwienienie spojówek. Grudkowe zapalenie trzeciej powieki wymaga leczenia farmakologicznego, a w niektórych przypadkach zabiegu chirurgicznego. ~ U nas diagnoza pojawiła się przypadkowo. Mając w pamięci chorobę Budzika, kiedy tylko Donner zaczął wychodzić z wieku szczenięcego udaliśmy się do prof. Ireneusza Balickiego, który leczył Budzika, aby wyeliminować przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki, które potocznie nazywam uczuleniem na słońce. Profesor uspokoił mnie, że nie widzi u Donnera żadnych zmian i żartował jeszcze, że gdyby mój kolejny owczarek na to cierpiał musiałabym mieć olbrzymiego pecha. Ale za to zdiagnozował grudkowe zapalenie trzeciej powieki i zalecił zabieg chirurgiczny. Byliśmy w bardzo dobrym momencie, ponieważ jeszcze praktycznie nie było objawów choroby, było to jej początkowe stadium i operacja nie była niezbędna. Dlatego przyznam się, że nie zdecydowałam się na zabieg mimo, że mam olbrzymie zaufanie do profesora, który także uratował oko Kłopota, mimo że groziło mu operacyjne usunięcie oczka. Nie zdecydowałam się na operację z kilku powodów. Raz dlatego, że nie chciałam poddawać tak młodego psa narkozie i operacji, a dwa dlatego, że problem nie był jakiś poważny. Na operację zawsze przyjdzie czas, ale póki nie trzeba, profilaktycznie tego robić nie chciałam. I w sumie dobrze się stało, bo opanowaliśmy chorobę kroplami. W Internecie straszą, źle przeprowadzony zabieg, mimo że mało inwazyjny, grozi problematycznymi powikłaniami (oczywiście nie wątpię w to, że prof. by go dobrze zrobił) więc ryzykować nie chciałam, póki nie ma innego wyjścia. No bo u Donnera dwa razy w roku pojawia się problem z oczami. Na wiosnę i na jesieni. Czym się objawia u nas? Rano po spaniu i czasem pod wieczór psu zbieraj się śpiochy w oczach bardziej obfite niż zwykle. Zapuszczam mu wtedy krople z neomecyną i po tygodniu problem znika. Jednak gdyby psu ropiały bardzo oczy, utrudniało by mu to życie nie wahałabym się z zabiegiem. W przypadku Donnera już prawie 4 lata dajemy sobie radę z naszą małą chorobą na kroplach i jest dobrze. Ale nie ta choroba jest głównym wątkiem… A jest nią: Borys – oczy Przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki u psów Przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki (PPZR) – keratitis superficialis chronica (KSC) jest jedną z najgroźniejszych chorób narządu wzroku psów. Obawami choroby jest naciek włóknisto-naczyniowej tkanki, oraz wrastanie naczyń krwionośnych i ich późniejsza pigmentacja. Pierwsze objawy pojawiają się w dolnych częściach rogówki. Jest to choroba o podłożu immunologicznym, ale dokładny czynnik etiologiczny pozostaje nieustalony. Jako główny czynnik środowiskowy o dużym znaczeniu w etiologii uznaje się promieniowanie ultrafioletowe, czyli w dużej mierze światło słoneczne. Dotychczasowe badania nie udowodniły charakteru dziedzicznego tej choroby pomimo, że najczęściej chorują na nią owczarki niemieckie, ale jest ona spotykana także u mieszańców, owczarków belgijskich, owczarków szkockich, chartów i pudli. Choroba pojawia się u psów zdrowych, w bardzo dobrym stanie ogólnym, które nie wykazują innych objawów chorobowych. Czas rozwoju zaawansowanych objawów klinicznych jest różny i zależy głównie od predyspozycji indywidualnych psa. U niektórych psów w krótkim okresie czasu dochodzi do braku przejrzystości rogówki, u innych przebieg jest powolny i sprawność wzroku pozostaje utrzymana. Rozwój choroby trwa od kilku miesięcy do kilku lat. Wiek psów jest istotnym czynnikiem wpływającym na występowanie i przebieg choroby. Najczęściej pojawia się u psów w średnim wieku, pomiędzy 4 a 7 rokiem życia. Uważa się, że u młodych owczarków niemieckich przebieg jest gwałtowny i charakteryzuje się dużą intensywnością objawów klinicznych (do ślepoty dochodzi najczęściej po 1 roku). Jeżeli chorują osobniki w wieku 4-6 lat i starsze, przebieg jest wolniejszy, a nasilenie objawów klinicznych słabsze. Objawy: Choroba zaczyna się zaczerwienieniem spojówek i niewielkim naciekiem zapalnym w okolicy rąbka dolnoskroniowego kwadrantu rogówki. W rogówkę zaczynają wrastać naczynia krwionośne, a wraz z nimi naciek zapalny powiększa się przyjmując postać włóknistonaczyniowej tkanki różowego koloru. Początkowo jest ona cienka, ale wraz z rozwojem procesu chorobowego staje się coraz grubsza, niekiedy sprawia, że powierzchnia rogówki jest nierówna. Z czasem naczynia ulegają pigmentacji. ~ „Przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki u psów – diagnostyka i terapia” Ireneusz Balicki; Katedra i Klinika Chirurgii Zwierząt Wydziału Medycyny Weterynaryjnej AR Więcej znajdziecie tutaj: [PDF – 1 , PDF-2] Budzik – oczy Wiem, że oczko Budzika też miało robione zdjęcie i też miało iść do jakiejś publikacji, ale czy poszło? Nie wiem, ale lubię myśleć, że któreś zdjęcie w publikacji jest jego i przyczynił się do poznanie tej choroby. U nas choroba jak zwykle wyszła przypadkowo. Pojechaliśmy do zwykłego weterynarza, bo Budzik miał czerwoną zmianę na oku. Coś jak liszaj, jak popękane naczynka? Myśleliśmy, że się zakuł, ale dobrze, że trafiliśmy na dobrego weterynarza, który odesłał nas do profesora, a nie leczył na własną rękę lub zbagatelizował problem… Po szybkich oględzinach profesor od razu rozpoznał chorobę. Nie ukrywał, że musimy liczyć się z tym, że pies straci wzrok, że może będzie potrzebna operacja i że leki mogą nie zadziałać, ale kto się tym przejmował? Zakupiliśmy krople, które były robione na zamówienie i kosztowały horrendalne pieniądze (a jednorazowa kuracja starczała raptem na miesiąc) i rozpoczęliśmy leczenie. Na początku zapuszczaliśmy krople 5 razy dziennie, później 3 razy dziennie po dwa rodzaje kropli DMSO + Cyklosporyna. Co się Budzik wycierpiał… Krople były bardzo piekące i przez pierwsze miesiące w godzinach zapuszczania kropel pies znikał. Ale jak mus to mus. Bardzo żałuję, że wtedy – w sumie raptem jakieś 7 lat temu – psie rzeczy były praktycznie niedostępne. Musieliśmy chronić oczka Budzika przed słońcem lub zainwestować w okulary przeciwsłoneczne. Jedyne okulary jakie były dostępne, trzeba było sprowadzać ze stanów i kosztowały w przeliczeniu na złotówki prawie 300zł. Niezły koszt prawda? A ile posłużą takie okulary psu który dużo czasu spędza bez nadzoru w ogródku? Nie zdecydowaliśmy się więc na nie, w związku z tym pomimo kropli wolniej bo wolniej, ale choroba postępowała. Duża była też w tym nasza nieodpowiedzialność na początku leczenia, bo nie wiedzieliśmy jak choroba jest groźna – w końcu to była malutka plamka! Czasem krople się kończyły, a my dopiero wtedy jechaliśmy po receptę, potem trzeba było tydzień czkać na krople i nagle 2-3 tygodnie bez kuracji. Czasem jechaliśmy na wakacje, a pies zostawał z babcią, więc nikt mu kropli nie zapuszczał. Różnie bywało. W efekcie czego na rok przed śmiercią Budzik widział już tylko w 20% i tylko kiedy patrzył „spod byka”. Mimo to leczony był do ostatnich dni, a przez ostatnie lata z pełną już świadomościa i bezwzglądną systematycznością, dzięki czemu choroba się prawie zatrzymała i postępowała już dużo, dużo wolniej. Okulary przeciwsłoneczne dla psów Cieszę się, ze Donner nie cierpi na przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki u psów, ale i tak systematycznie kontroluje stan jego oczu. Przykre jest tylko to, że tak naprawdę jest to kolejna choroba która dotyka rasę, a o której się prawie nie mówi. Dyspazja… skręt żołądka – to takie oczywiste -alergie, trzustka o tym się wspomina, ale o coraz częstszych wrodzonych wadach serca, czy predyspozycjach do chorób z oczami i nowotworów się nie mówi. Bo po co psuć wizerunek rasy, który i tak pod względem zdrowotnym nie jest najlepszy? No więc podsumowując: badajmy nasze psy profilaktycznie, obserwujmy je i nie bagatelizujmy najdrobniejszych problemów. Czasem warto wydać te 100zł na badania i mieć spokój, niż tego nie zrobić lub zrobić zbyt późno i potem wydawać dużo więcej pieniędzy (miesięcznie) na leczenie niż jednorazowy koszt badań. Oczy Budzika w wieku około 5 lat I tak Donner miał już w swoim krótkim życiu przebadane oczy, uszy, serce, pęcherz, prostatę, wielokrotnie krew, kał. Wszystko profilaktycznie lub na wszelki wypadek przy jakichś niepokojących objawach. I tak, przez przypadek w krwi wyszła babeszjoza (przebadana na moje życzenie, bo pies objawów odkleszczówki nie miał), przez przypadek na EKG wyszedł blok I stopnia (była akcja badania serca owczarków i przypadkiem wyszło), przez przypadek wyszło grudkowe zapalenie trzeciej powieki, a poszliśmy z obawą o inną chorobę. Można by powiedzieć szczęśliwe przypadki, ale jednak przypadki, bo gdyby tego nie zbadać i nie podjąć odpowiedniego leczenia, kto wie co by było teraz. Może nie było by nic, a może nie było by Donnera? Ileż chorób Budzika, mogłam wyeliminować lub opanować wczesną diagnostyką. Od pierwszego nowotworu na łapie, operacji żołądka, problemów z oczami, przez tasiemca zajatyckiego, trzustkę, na sercu kończąc. Może więc jestem psim hipochondrykiem, ale wolę tak podchodzić do psa – nauczona przypadkiem Budzika – niż później leczyć, bo zbagatelizowało się coś, co potem ewoluowało w chorobę nieuleczalną. Profilaktyka to podstawa! Zajrzyj również tutaj, a dowiesz się więcej o okularach, kiedy należy ja kupić, jak zapoznać z nimi psa i o chorobach psich oczu.: Choroby oczu moich owczarków Przewlekłe Powierzchowne Zapalenie Rogówki – to nie wyrok! Kupiłam okulary i co dalej? Testy okularów Oczy Budzika w wieku 10 lat. Jak widac tylko górna część oka nie jest pokryta pigmentem i pies widzi tą górną częścią. Ogółem: 26 803, dzisiaj: 1 Przeczytaj także: Amelia Bartoń - Mam dość specyficzne poczucie humoru, stosuję dużo ironii (zazwyczaj autoironii) oraz przenośni - nie odbieraj wpisów dosłownie i osobiście! Są to moje indywidualne przemyślenia i nie musisz się z nimi zgadzać, dlatego przed rozpoczęciem czytania wpisów skonsultuj się z weterynarzem lub behawiorystą, gdyż każdy wpis niewłaściwie zrozumiany grozi utratą zdrowia. Niewskazane dla osób bez dystansu. Substancja czynna: obiektywne ocenianie świata i osobiste przemyślenia. Czytane w nadmiarze mogą powodować frustrację i chęć hejtu. Czytasz na własną odpowiedzialność! Zdarza się, że pies normalnie funkcjonujący w środowisku, nagle traci orientację, gubi się, obija o meble, nie patrzy bezpośrednio na źródło dźwięku. Dodatkowo oczy zaczynają zmieniać swój wygląd. Są to oznaki zmian w narzędziu wzroku naszego pupila, co wymaga szybkiej interwencji okaWyróżniamy następujące choroby oczu:Zaćma (katarakta) - polega na zmętnieniu soczewki, które uniemożliwia światłu dotarcie do siatkówki, powodując nieodwracalną, postępującą ślepotę. Istnieje też odmiana zaćmy polegająca na uszkodzeniu siatkówki, objawiające się niereagującymi na zmianę oświetlenia źrenicami. Niestety choroba ta może przenosić się genetycznie, dlatego nie powinno się rozmnażać psów, u których wystąpiła ta choroba we wczesnym wieku. Katarakta może też wystąpić po urazie mechanicznym, chorobie wewnętrznej lub na wskutek podeszłego wieku. Jedynym sposobem leczenia zaćmy jest operacja polegająca na usunięciu zmętniałej soczewki. Niestety nie zawsze udaje się przywrócić psu wzrok chociaż w ograniczonym stopniu. Jaskra - choroba powoduje wzrost ciśnienia w gałce ocznej a przez to uszkodzenie nerwu wzrokowego, można zauważyć rozszerzone źrenice. Może wystąpić samoczynnie lub na wskutek innej przypadłości oczu. Jaskrę leczy się obniżając ciśnienie płynu wewnątrz gałki ocznej za pomocą kropli, okładów lub w ostateczności - dziedziczna wada polegająca na wywinięciu się powieki na zewnątrz oka, które niechronione, narażone jest na zakażenie bakteryjne i duży dyskomfort. Przeważnie stosuje się zabiegi operacyjne. Entropium - zawinięcie powieki do oka. Rzęsy i włosy powieki stale dotykają i drażnią oko, co może powodować zapalenia, uszkodzenie rogówki i bardzo duży dyskomfort. Stosuje się zabiegi operacyjne a także kuracje antybiotykowe. PRA (postępujący zanik siatkówki) - choroba genetyczna będąca zbiorem wrodzonych zwyrodnień siatkówki prowadzących do stopniowej utraty wzroku. Nieznane są metody leczenia tej (anomalia oczu collie) - choroba dotykająca głównie psy z grupy collie, genetyczna, możliwa do wykrycia i wyeliminowania z linii hodowlanych przez badania genetyczne. Objawia się wrodzonym uszkodzeniem twardówki, naczyniówki, siatkówki a także nerwu oczu spowodowane genem merle:Gen merle obecny u wielu ras daje atrakcyjne umaszczenie w jaśniejsze plamy. Jest jednak półletalny, połączenie dwóch rodziców merle może spowodować urodzenie się szczeniąt martwych, ślepych lub głuchych. Czasami pojedyncza wersja genu powoduje zmiany w tęczówce oka lub samej jego budowie. Może to powodować gorsze widzenie lub mogą mieć źrenice w złym miejscu Źrenice o nieregularnym kształcie, np. tzw. gwiazdkowe Zdarzają się również braki w tęczówce nazywane Iris ColobomaŹrenice nie zamykające się w pełni Mówi się też o Microphthalmic czyli o zmianie objawiającej się jednym mniejszym okiem względem o oczy Waszych psów, obserwujcie je uważnie, by w razie potrzeby szybko móc pomóc - wiedza własna z pomocą vetopedii. Zdjęcia wzięte z internetu. Choroby skóry u psa należą do problemów, które niejednokrotnie są bardzo łatwe do zaobserwowania co niestety nie wiąże się z taką samą łatwością rozpoznania i terapii… Choroby skóry u psa: zdjęcie psa z nużycą Każdy człowiek decydujący się na posiadanie zwierzęcia oczekuje, że jego pupil będzie zdrowo wyglądał, miał piękną i błyszczącą sierść, lśniące i miłe w dotyku futerko, które z przyjemnością będzie można dotykać i głaskać. Oceniając kupowanego szczeniaka, czy dorosłego psa wielu parametrów nie jesteśmy w stanie fachowo określić, ale zawsze widzimy wygląd największego organu ciała, powłoki zewnętrznej czyli skóry. To właśnie na niej możemy gołym okiem zauważyć wszelkie choroby skóry, patologie, ubytki i łysienie u psa oraz zaobserwować choćby obecne pasożyty zewnętrzne. Nie muszę nikogo przekonywać, że jakiekolwiek odstępstwa od normy w wyglądzie futerka są jednym z decydujących czynników przy nabywaniu zwierząt i zawsze stanowią powód wizyty w lecznicy weterynaryjnej. Wszelkie choroby dotyczące skóry, choć czasem trudne do diagnozowania i leczenia, zauważone przez opiekuna, powinny być powodem niezwłocznego zgłoszenia się z psem do lekarza weterynarii. Warto bacznie oglądać swoich podopiecznych czworonogów, gdyż niektóre ze schorzeń skórnych mogą stanowić poważne zagrożenie dla wszystkich dotykających ich ludzi, a w szczególności dzieci. O skórę psa dbamy więc także w trosce o własne zdrowie bo wiele chorób jest wspólnych dla nas i zwierząt. Korzyści płynące ze zdrowej skóry i jej wytworów są więc niezaprzeczalne i obopólne i chyba nikogo nie trzeba przekonywać o celowości i sensowności takiego działania. Cóż więc musimy wiedzieć o zdrowej skórze, jej chorobach i ewentualnym podejściu terapeutycznym czyli w dużym skrócie wprowadzenie dotyczące ogromnie obszernej dziedziny weterynarii jaką jest dermatologia. Co to jest i z czego składa się skóra psa?Choroby skóry psa objawyNajczęstsze choroby skóry u psówDiagnostyka chorób skóry psaTest z lampą WoodaTest wyczesywaniaTest bibułowyTest z taśmą samoprzylepnąBadanie włosa czyli trichogramZeskrobina ze skóryBadanie cytologiczneBadanie hodowlaneBadanie histopatologiczneTesty śródskórneJak leczyć choroby skóry u psa?SzamponoterapiaLeki aplikowane miejscowoLeki podawane ogólnoustrojowoSuplementy diety Co to jest i z czego składa się skóra psa? Skóra (łac. cutis, gr. derma) jest największym narządem powłoki wspólnej wszystkich kręgowców o złożonej budowie i wielorakich funkcjach. Powierzchnia skóry u człowieka wynosi ok. 1,5 – 2 metry kwadratowe, u zwierząt zaś w dużej mierze zależy od wielkości osobnika a więc od rasy psa czy kota ale ogólnie stanowi wraz z włosami i tkanka podskórną około 12 % masy całego zwierzęcia. Co warto podkreślić jest największym narządem w organizmie. Pełni różnorodne i niezmiernie ważne funkcje stanowiąc barierę (granicę) między środowiskiem zewnętrznym a wnętrzem ustroju. Dzięki swej elastyczności zapewnia sprawne ruchy swym właścicielom. Zabezpiecza każdy żywy organizm przed szkodliwymi czynnikami środowiskowymi a więc chroni przed wszelkimi fizycznymi, mikrobiologicznymi i chemicznymi substancjami czy drobnoustrojami czyhającymi w otoczeniu zwierzęcia. Niektóre z nich mają właściwości uczulające, alergizujące i tym samym powodują poważne i niezwykle nieprzyjemne schorzenia ogólnoustrojowe. Nie każdy zdaje sobie sprawę, że pełniąc rolę bariery warunkuje utrzymanie homeostazy ustroju. Tkanka podskórna oraz wytwory skóry jakim są włosy warunkują utrzymanie właściwej temperatury wewnętrznej pełniąc rolę izolacji termicznej. Nie możemy zapomnieć również o uczestniczeniu w procesie percepcji bodźców czy odczuwania bólu i innych docierających z zewnątrz sygnałów. W skórze znajdują się gruczoły potowe uczestniczące w procesie termoregulacji czy też odbywa się synteza pewnych witamin (witaminy D) pod wpływem promieniowania słonecznego. Będąc powłoką zewnętrzną zawiera ważne dla organizmu komórki układu odpornościowego tym samym odgrywając istotną rolę w zapewnieniu stanu zdrowia, współdziałając z układem immunologicznym, którego z resztą jest częścią. To tylko niektóre z głównych funkcji skóry, uzmysławiające jak ważnym, niezbędnym do życia jest narządem. Najogólniej zbudowana jest z trzech warstw: naskórka, skóry właściwej, tkanki podskórnej. Naskórek jest najbardziej zewnętrzną warstwą skóry uczestnicząca w ochronie przed szkodliwymi czynnikami środowiskowymi (bakterie, wirusy i grzyby) składająca się z: warstwy podstawnej, warstwy kolczystej, warstwy ziarnistej, warstwy jasnej, warstwy rogowej. W jego skład wchodzą komórki zwane keratynocytami ale też melanocyty (komórki barwnikowe) czy komórki układu odpornościowego (komórki Langerhansa). Przestrzenie między komórkami wypełnione są tzw. „filmem skórnym” będącym wydzieliną gruczołów potowych i łojowych. Całość stanowi zwyczajną barierę fizyczną uzupełnioną oczywiście: przeciwciałami, białkami odpornościowymi, glikoproteinami, interferonem, nienasyconymi kwasami tłuszczowymi. Naskórek zasiedlony jest przez liczne bakterie saprofityczne, które stanowią składową naturalnej warstwy skóry i zabezpieczają tym samym namnażaniu się bakterii chorobotwórczych. Skóra właściwa znajdująca się pod naskórkiem, zbudowana jest głównie z: włókien: kolagenowych, siatkowatych, elastynowych, substancji podstawnej, licznych komórek barwnikowych, komórek układu odpornościowego uzupełnionych naczyniami krwionośnymi. Drobne żyłki transportujące krew uczestniczą tym samym w procesie termoregulacji a obecne tutaj nerwy w odczuwaniu bodźców docierających ze środowiska zewnętrznego. Wytworami skóry są także włosy wyrastające z mieszków włosowych. Tkanka podskórna w zdecydowanej większości składa się z tłuszczu (około 90 %), pełni więc rolę magazynową dla substancji energetycznych, chroni przed utratą ciepła czy amortyzuje upadki i urazy. Te trzy wymienione warstwy choć odmienne stanowią integralną całość decydująca o możliwości życia każdego organizmu (egzystowanie bez skóry nie jest możliwe i zawsze kończy się śmiercią o czym świadczą choćby przypadki poważnych wielkopowierzchniowych oparzeń). To właśnie piękna, błyszcząca sierść jest oznaką zdrowia, właściwej kondycji i prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Dermatologia weterynaryjna jest bardzo obszerną dziedziną wiedzy i nie sposób w krótkim opracowaniu szczegółowo wprowadzić w najważniejsze zagadnienia dotyczące tego ważnego narządu. Mogę jednak w dużym skrócie przybliżyć Czytelnikom najważniejsze objawy świadczące o patologiach na terenie skóry oraz najczęściej występujące choroby skóry u psa. Choroby skóry psa objawy Wszyscy jednak zauważymy bez problemu, że coś złego dzieje się ze skórą naszego ulubieńca, albo występują rany czy świąd przejawiający się intensywnym drapaniem. Takie objawy po prostu widać gołym okiem co powinno zmusić właściciela do skorzystania z pomocy weterynaryjnej. Bardzo często jednak nie potrafimy fachowo określić patologii dotyczących skóry myląc podstawowe pojęcia. Uważam więc, że warto zapoznać się z najważniejszymi objawami dotyczącymi skóry aby w trakcie wizyty z psem czy kotem umieć bardziej dokładnie opisać zmiany na skórze. Oczywiście dane z wywiadu powinny każdorazowo zostać zweryfikowane fachowym badaniem lekarskim. W dermatologii ludzkiej czy weterynaryjnej podstawowymi pojęciami są wykwity pierwotne i wtórne opisujące zmiany w skórze. Czym więc są te tajemnicze zmiany? Generalnie wykwity czyli exanthema są zasadniczym elementem obrazu klinicznego zmian dermatologicznych, na podstawie których można postawić rozpoznanie kliniczne. Stąd znajomość tych zmian wydaje się kluczowa w procesie postawienia trafnej diagnozy. Wyróżniamy wykwity pierwotne i wtórne. Wykwity pierwotne pojawiają się na początku rozwijania się zmian dermatologicznych i choroby skóry i wynikają bezpośrednio z choroby tam się toczącej. Nie są objawami charakterystycznymi ale wielokrotnie pozwalają na zorientowanie się z jaką chorobą mamy do czynienia. Wykwity wtórne zaś rozwijają się najczęściej z tych pierwotnych i są następstwem trwania choroby lub pojawiają się w fazie jej schodzenia. Są one wywołane urazami lub stanem zapalnym. Do wykwitów pierwotnych zaliczymy: Plamę (łac. macula) czyli wykwit leżący w poziomie skóry różniący się od okolicznych tkanek jedynie barwą. Grudkę (łac. papula) czyli wykwit wyniesiony ponad powierzchnię skóry, o różnych wymiarach (do 1 cm), dość wyraźnym odgraniczeniu i innej niż otaczająca tkanka spoistości. Ustępuje bez pozostawienia śladu. Krostę (łac. pustula) czyli wykwit w typie pęcherzyka, wyniosły ponad powierzchnię skóry, zawierający treść ropną od chwili pojawienia się bądź wtórnie, gdy powstaje z pęcherzy lub pęcherzyków w wyniku wtórnego nadkażenia bakteryjnego. Inaczej mówiąc jest niewielką wyniosłością skóry zawierająca materiał ropny. Cysta (łac. cystis) patologiczna przestrzeń w obrębie organizmu, składająca się z jednej lub większej liczby komór wypełnionych płynem albo treścią galaretowatą (zamknięta jama z elementami płynnymi i półstałymi). Guz (łac. nodus, tumor, tuber) jest wykwitem o dużej średnicy. Guzek (łac. tuberculum) jest twardym wyniosłym tworem na skórze o średnicy powyżej 1 cm, wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry, związany ze zmianami w skórze właściwej, mogący ulegać rozpadowi z pozostawieniem blizny. Pęcherzyk (łac. vesicula) – wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry, o średnicy poniżej 0,5 cm, wypełniony płynem, ustępujący bez pozostawienia blizn. Pęcherz (łac. bulla) wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry, o średnicy powyżej 0,5 cm, zmiana polegająca na oddzieleniu się naskórka od skóry właściwej, wypełnione płynem limfatycznym. Bąbel (łac. urtica) wykwit wyniosły ponad poziom skóry lub błony śluzowej, o zmiennej średnicy, dobrze odgraniczony od otaczającej skóry, zwykle porcelanowego lub różowego koloru i o gładkiej powierzchni. Powstaje wskutek miejscowego poszerzenia i zwiększenia przepuszczalności naczyń krwionośnych. Zwykle towarzyszy mu silny świąd. Jego charakterystyczną cechą jest szybkie pojawienie się i szybkie zanikanie. Do wykwitów wtórnych zaliczymy zaś: Łuskę (łac. squama) będąca konsekwencją nagromadzenia się martwych komórek powierzchownych naskórka, które ulegają złuszczaniu. Nadżerkę (łac. erosio) jest ubytkiem naskórka lub nabłonka śluzówki, spowodowany najczęściej urazem mechanicznym, kontaktem ze środkami chemicznymi, bądź procesem chorobowym. Przeczos (łac. excoriatio) czyli powierzchowny ubytek w skórze powstały najczęściej na skutek drapania. Rozpadlina (łac. rhagas) głęboki linijny ubytek w naskórku i skórze, dochodzący do głębszych warstw skóry, może goić się z pozostawieniem blizny. Strup (łac. crusta) są utworzone z komórek oraz zaschniętego surowiczego i krwistego wysięku. Pod nim zachodzi proces gojenia się ubytku. Blaszka (łac. plax, lamella) struktura wyniosła ponad poziom skóry, o średnicy powyżej 1 cm, powstały wskutek zlania się innych wykwitów, najczęściej grudek. Owrzodzenie (łac. ulcus) określane jako głęboki ubytek tkanek skóry właściwej, otwarta rana na powierzchni skóry. Blizna (łac. cicatrix)zmiana skórna będąca najczęściej następstwem uszkodzenia skóry i zastąpieniem ubytku tkanką łączną. Według innych podziałów do wykwitów wtórnych zaliczamy też: zaskórniki czyli zatkanie mieszków włosowych przez łój oraz komórki naskórka, rumień czyli czerwone zabarwienie skóry, wrzód – głęboki ubytek skóry, przetokę, z których sączy się płyn, otarcia, zliszajowacenia, odbarwienia i przebarwienia. Objawami chorób skóry jest chyba dla każdego dobrze znany świąd oraz wszelkie konsekwencje z nim związane a więc wyłysienia, przerzedzenia włosa czy mechaniczne samouszkodzenia skóry na skutek ciągłego drapania lub lizania. Każdy opiekun zwierzęcia dokładnie zauważy też objawy zapalenie skóry a więc przykładowo zaczerwienienie, wysięk, bolesność skóry w miejscu objętym chorobą. Podobnie rzecz ma się z guzami, ranami skóry czy wszelkimi deformacjami na niej obecnymi. Choroby skóry mogą dawać też objawy ogólne w postaci: apatii, gorszego samopoczucia, nerwowości i rozdrażnienia, anoreksji. Dzieje się tak szczególnie przy bardzo nasilonych objawach lub przykładowo silnym, długo trwającym świądzie, który naprawdę potrafi być bardzo uciążliwy dla dotkniętego nim zwierzęcia. Widzimy więc dokładnie jak bardzo różnorodne mogą być objawy kliniczne dotyczące chorób skóry i jak szeroka jest ich gama i możliwe kombinacje występowania. O jednym pamiętajmy zawsze choroby skóry powodują nieraz ogromny dyskomfort i cierpienie psa czy kota stąd konieczna szybka reakcja z naszej strony. Najczęstsze choroby skóry u psów najczęstsze choroby skóry u psów Już na samym wstępie pragnę zaznaczyć, że w krótkim artykule nie sposób opisać szczegółowo wszystkich chorób skóry tak aby czytelnik znalazł odpowiedź szczegółową na każde dręczące go pytanie dotyczące choroby skóry jego podopiecznego. Dzieje się tak z prostej przyczyny, otóż zwyczajnie mamy zbyt wiele chorób skóry dokładnie opisanym i równie dużo takich o nieznanej etiologii, które próbujemy leczyć objawowo. Nie mniej jednak choroby skóry występujące u naszych zwierząt możemy najogólniej podzielić na kilka grup. I tak mamy bakteryjne choroby skóry do których zaliczymy: zapalenie fałdów skóry zwane inaczej ropowicą fałdów, ropowice skórno śluzówkową, liszajec czyli powierzchowne krostkowe zapalenie skóry, ostre, sączące zapalenie skóry czyli tzw. hot spot, powierzchowne ropne zapalenie skóry, trądzik psów, ropne zapalenie nosa, czyraczność nosa, ropne zapalenie przestrzeni międzypalcowych, głębokie ropne zapalenie skóry, ropnie po pogryzieniu, promienica, nokardioza, ziarniniaki atypowe, trądzik kotów, gruźlica, i inne nie wymienione tutaj. Grzybicze choroby skóry reprezentowane są przez: malaseziozę, kandydozę, ziarniniak grzybiasty, dermatofitozy, sporotrychozę, blastomykozę, kryptokokozę histoplazmozę i inne. Ogromna ilość chorób dotyczących skóry jest wywoływana przez inwazję różnorodnych pasożytów zewnętrznych. I tak możemy tutaj mówić o : kleszczach nużycy miejscowej i uogólnionej u psa, nużycy kotów, świerzbie psów (Sarcoptes) świerzbie kotów (Notoedres cati, Otodectes cynotis- uszy), Cheileitellozie czyli łupieżu wędrującym, chorobach powodowanych przez pchły, wszawicy, muszycy, zapaleniu skóry wywołanym przez larwy tęgoryjca. Również niektóre wirusy mogą dawać objawy dermatologiczne: nosówka psów, brodawczaki, zakażenie kocim herpeswirusem czy kaliciwirusem, leiszmanioza, neosporoza psów, wirus ospy kotów. Zaburzenia mogą też wynikać z nadwrażliwości. I tak przykładowo zaliczymy tutaj: pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy, chorobę atopową, nadwrażliwość pokarmowa, czyli skórna reakcja pokarmowa, alergiczne pchle zapalenie skóry, atopię kotów, nadwrażliwość po ukąszeniu przez owady np. komary, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Zaburzenia dotyczące skóry mogą mieć też podłoże immunologiczne i autoimunologiczne czego doskonałymi przykładami niech będą: pęcherzyca liściasta, pęcherzyca rumieniowata, pokrzywka zwykła, pemfigoid pęcherzowy, skórny toczeń rumieniowaty, układowa postać tocznia, zapalenie naczyń skórnych, polekowe zmiany skórne, toksyczna nekroliza naskórka. Wszelkiego typu wyłysienia dotyczące skóry mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty i mogą objawiać się tutaj choćby liczne choroby endokrynologiczne czyli hormonalne. I tak z tych najczęściej występujących możemy wymienić: nadczynność kory nadnerczy psów czyli zespół Cushinga, niedoczynność tarczycy psów, dermatozę zależną od hormonów płciowych u niekastrowanych psów, dermatozę zależną od hormonów płciowych u suk, łysienie X, karłowatość przysadkową, wrodzone skąpe owłosienie, łysienie wzorzyste u psa, dysplazję mieszków włosowych, nadmierne lizanie, łysienie plackowate, odczyny w miejscu iniekcji, anagenowe i telogenowe przerzedzenie włosa, łysienie małżowin usznych, wiele innych. Na skórze objawiać się też mogą choroby wrodzone a więc przykładowo: pęcherzowe oddzielanie się naskórka, mucynoza skórna, zatoka skórzasta, młodzieńcze zapalenie tkanki łącznej, zapalenie skórno mięśniowe czyhającymi, skórna astenia czyli zespół Ehlersa Danlosa. Zaburzenia pigmentacji są kolejną grupą chorób dotyczących skóry: śnieżny nos, bielactwo nabyte, zespół skórno naczyniówkowy, plamki barwnikowe, hiperpigmentacja pozapalna. Dużą grupę chorób stanowią zaburzenia rogowacenia i produkcji łoju manifestujące się łojotokiem. Zaliczymy tutaj: łojotok pierwotny u psów, rybia łuska, dermatoza wrażliwa na witaminę A, zapalenie gruczołów łojowych, dermatoza cynkozależna, zespół skórno wątrobowy, dermatoza brzegów ucha u psów, rodzinne nadmierne rogowacenie opuszek, przerost gruczołu ogonowego, trądzik kotów. Wiele zaburzeń i patologii nie daje się łatwo zakwalifikować do danej grupy. I tak wyróżniamy: ziarniniak z wylizywania, czyraczność skóry łap u psów, modzele, wodniaki, ziarniniak eozynofilowy psów, dermatozę spowodowaną promieniowaniem słonecznym. U kotów zaś przykładowo: płytkę eozynofilową, ziarniniak eozynofilowy, wrzód drążący, dermatoza spowodowana promieniami słonecznymi, zmiany paranowotworowe, plazmocytarne zapalenie opuszek palcowych. Nie możemy zapominać, że do chorób skóry zaliczamy też choroby skóry wokół oczu, okolicy zatok okołoodbytowych czy częste patologie przewodów słuchowych: zapalne stany skóry powiek, krwiak ucha, choroby zatok okołoodbytowych, zapalenia ucha zewnętrznego, zakażenia pazurów o charakterze grzybiczym. Wreszcie ogromną grupę chorób skóry stanowią te o charakterze nowotworowym: rak płaskokomórkowy, guzy mieszków włosowych, włókniaki, tłuszczaki, mięsaki, guz komórek tucznych, mięsak limfatyczny, naczyniak krwionośny, guzy zatok okołoodbytowych, histiocytoza złośliwa, skórna plazmocytoma, czerniak skóry, skórna histiocytoma i wiele wiele innych. Widzimy więc tylko wymieniając niektóre z chorób skóry jak wiele różnorodnych chorób może dotyczyć skóry i nie sposób ich wszystkich nawet w dużym skrócie opisać w artykule. Diagnostyka chorób skóry psa Diagnostyka chorób skóry psa W przypadku każdej choroby, w tym tła dermatologicznego, postawienie trafnego rozpoznania i wdrożenie skutecznego leczenia wymaga od nas w pierwszej kolejności: Przeprowadzenia wnikliwego wywiadu z opiekunem. Następnie badania klinicznego zwierzęciem. Dopiero w dalszej kolejności wszelkich potrzebnych badań dodatkowych, bez których często nie jest możliwe postawienie właściwej diagnozy. Wiele chorób skóry może bowiem wyglądać bardzo podobnie stąd postawienie rozpoznania bez badań dodatkowych może być niezwykle trudne i często kończy się niepowodzeniem terapeutycznym. Wszelkie zmiany na skórze choć widoczne gołym okiem mogą być trudne do zinterpretowania stąd wielu lekarzy rezygnuje z ich wykonania uważając taką diagnostykę za skomplikowaną. Wiele jednak badań jest naprawdę prostych i łatwych do wykonania i interpretacji. Wymienię choćby kilka z nich. Test z lampą Wooda Jest to urządzenie emitujące promieniowanie ultrafioletowe o długości fali 253,7 mm wykorzystywane w diagnostyce grzybic. Badanie przeprowadzamy w ciemnym gabinecie nagrzewając wcześniej przez 10 minut samą lampę. Niektóre dermatofity (np. Microsporum canis, M. gypseum czy Trichophyton) cechuje fluorescencja wyglądająca jak zielonkawe jabłko. To badanie ma oczywiście swoje wady jak choćby fakt, że niektóre bakterie też mogą dawać fluorescencje (np. Pseudomonas) czy choćby antybiotyki ale mimo wszystko warto z niego korzystać. Test wyczesywania Jest niezwykle prostym badaniem polegającym na wyczesywaniu sierści przy pomocy gęstego grzebienia a następnie przeniesieniu materiału na białe podłoże np. papier. W takim badaniu możemy wykazać obecność pasożytów, na przykład: wszy, wszołów, odchodów pcheł. Test bibułowy Doskonałym, niezwykle prostym badaniem jest test bibułowy polegający na umieszczeniu na zwilżonym białym podłożu np. ligninie drobnych czarnych, wyczesanych kropeczek będących odchodami pcheł. W kontakcie z woda wokół nich pojawia się czerwona obwódka na skutek obecności krwi w odchodach. Test z taśmą samoprzylepną Przykładamy taśmę do powierzchni skóry co powoduje że pasożyty na niej obecne mogą przykleić się do taśmy. Na taśmie pozostają: jaja pasożytów, włosy, łuski. Następnie całość oglądamy pod mikroskopem wykonując czasem odpowiednie barwienie. Badanie włosa czyli trichogram Ten test polega na oglądaniu włosów pod mikroskopem. Wskazaniami do jego wykonania są wyłysienia lub ubytki włosa, przerzedzenia. Badanie to jest niezwykle pomocne w diagnozowaniu: dermatoz świądowych, grzybic, wyłysień hormonalnych, dysplazji mieszków włosowych, nużycy. Jest też niezwykle proste i nie wymaga drogiego sprzętu co jest niewątpliwie ogromną zaletą. Zeskrobina ze skóry Jest jednym z podstawowych badań diagnostycznych, które zawsze powinny być wykonane w przypadku podejrzenia pasożytów (nużyca, świerzb). Może być powierzchowna lub głęboka. Na szkiełku umieszczamy kroplę oleju mineralnego (10 % KOH), a następnie umoczonym w niej skalpelem zeskrobujemy warstwy naskórka a pobrany materiał umieszczamy pod mikroskopem. Badanie cytologiczne Możemy je przeprowadzić przy pomocy biopsji cienkoigłowej lub preparatu odciskowego. Badanie to ocenia materiał komórkowy i na jego podstawie stawia diagnozę. W różnych procesach chorobowych mamy inne komórki w nich uczestniczące. Wskazaniem do jego wykonania są wszelkie wykwity pierwotne i wtórne. Badanie hodowlane Jest szczególnie pomocne i przydatne do diagnozowania infekcji grzybiczych oraz ropnych zapaleń skóry (wraz z cytologią, w której obecne ziarniniaki). Pobrany materiał wysiewamy na specjalne podłoża (np. DTM, czy Sabouraud) a następnie po określonym czasie oceniany wzrost patogenów i je identyfikujemy. Pamiętajmy jednak, że niektóre patogeny niezbyt chętnie rosną na podłożach stąd wiele wyników fałszywie ujemnych. Badanie histopatologiczne Powinniśmy je wykonać podejrzewając choroby tła nowotworowego, niegojące się rany i owrzodzenia oraz dermatozy nie reagujące na leczenie. Do przeprowadzenia biopsji skóry używamy trepanu o średnicy od 6 do 8 mm. Pobrany materiał umieszczamy w formalinie i wysyłamy do laboratorium gdzie materiał poddawany jest dalszej obróbce, barwieniu i ocenie. Biopsje wykonujemy w znieczuleniu miejscowym. Testy śródskórne Przez długi czas uważane były za podstawowe badanie w alergologii a ich zaletami są bez wątpienia dobra tolerancja wśród pacjentów i natychmiastowy wynik badania. Są wykorzystywane do diagnostyki alergii skórnych i wykrycia czynnika uczulającego. Do tego celu wykorzystuje się gotowe zestawy alergenów, które podawane są w iniekcji śródskórnej. Następnie ocenia się wygląd skóry w miejscu podania alergenu i porównuje z próbą histaminową. Czasem stosuje się też rozpoznanie poprzez skuteczne leczenia, bowiem nie zawsze udaje się określić bezpośrednie przyczyny choroby. Wiele schorzeń dermatologicznych ma podłoże idiopatyczne czyli nie wiemy czym są spowodowane. Wymienione badania zostały opisane w dużym skrócie gdyż szczegółowe omawianie ich wykracza poza ramy tego artykułu i byłoby zbyt obszerne. Oczywiście w każdym przypadku to lekarz decyduje jakie badanie jest konieczne w danej konkretnej sytuacji oceniając istniejące objawy. Nie zawsze więc musimy wykonywać wszelkie możliwe i dostępne badania gdyż wiele chorób udaje się zdiagnozować przy pomocy tych najprostszych badań możliwych do przeprowadzenia w każdym gabinecie i nie wymagających specjalnego sprzętu. Korzystajmy więc z nich zawsze wtedy gdy lekarz uzna to za stosowne. Jak leczyć choroby skóry u psa? Choroby skóry u psa leczenie Leczenie chorób skóry tylko z pozoru może wydawać się prostą procedurą, w gruncie jednak rzeczy do takich z całą pewnością nie należy. Opiera się przede wszystkim na uprzednim trafnym rozpoznaniu, bez którego nie możemy mówić o skutecznej terapii. Można oczywiście stosować leki objawowo, które nawet w pewnym stopniu mogą minimalizować objawy kliniczne ale nie spowodują trwałej poprawy i wyleczenia. Pamiętajmy też o fakcie, że wielu chorób skóry nie jesteśmy w stanie trwale wyleczyć a tym co możemy zaproponować pacjentowi to w miarę bezobjawowe chorowanie. Tak jest choćby w przypadku atopii kiedy to dążymy do zminimalizowania okresów nasilenia objawów. Stąd niezwykle ważny jest czas poświęcony na rozmowę z opiekunem zwierzęcia, w trakcie którego wyjaśnieniu szczegółowo zasady leczenia i samą istotę choroby, w tym często jej nawrotowy, przewlekły charakter. Pozwala to szybciej reagować na pierwsze objawy chorobowe, co poprzez natychmiastowe wdrożenie terapii może niejednokrotnie znacznie skrócić czas jej trwania. Podstawą jest zawsze trafne, pewne rozpoznanie, na podstawie którego możemy wdrożyć odpowiednią terapię. Ogrom chorób dotyczących skóry wymaga w każdym przypadku indywidualnego podejścia i modyfikacji leczenia stąd tutaj omówię jedynie bardzo ogólne zasady postępowania. W przypadku konkretnego problemu należy zawsze zastosować konkretne działania lecznicze dedykowane temu konkretnemu przypadkowi, stąd brak jednorodnych i tych samym algorytmów postępowania dla wszystkich chorób skóry. Skóra jest narządem widocznym gołym okiem stąd wiele leków możemy aplikować bezpośrednio na nią obserwując następnie efekty takiego leczenia. Szamponoterapia Szamponoterapia W przypadku dermatologii bardzo pomocne może być stosowanie szamponoterapii i wszelkich preparatów podawanych na skórę w formie oprysków. Na rynku mamy ogromną ilość szamponów dla psów i kotów o działaniu: przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym, przeciwłojotokowym, przeciwświądowym. Zawierają one substancje o udokumentowanym działaniu medycznym i z całą pewnością stanowią dobrą metodę leczenia. Są przy tym bezpieczne, nie mają wielu działań niepożądanych, a łatwość ich stosowania powoduje, że bardzo chętnie wybierane są przez opiekunów zwierząt. Zabiegi z ich użyciem przeprowadza się w domu, w bezpiecznym i znanym środowisku dla psa czy kota co dodatkowo minimalizuje stres. Są również świetnym wsparciem dla ogólnoustrojowego podawania leków i mniej obciążają cały organizm. Czasem, w przypadku zmian miejscowych, mogą być jedynym sposobem leczenia. Ważne aby miały kontakt przez kilkanaście (15-30 minut) minut z chora skora gdyż zbyt szybkie ich spłukanie nie pozwala działać substancji czynnej w nich zawartej. Zabiegi szamponoterapii w zależności od choroby wykonujemy najczęściej 1-2 razy w tygodniu. Leki aplikowane miejscowo W dermatologii stosujemy wiele leków miejscowo co ma swoje ogromne zalety. W ten sposób możemy: odkażać skórę, zmywać z niej różnego rodzaju: wydzieliny, alergeny, podawać: antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, sterydy działające przeciwświądowo, aplikować preparaty pasożytobójcze. Podajemy je bezpośrednio na chore miejsca co warunkuje ich natychmiastowe działanie oraz brak wielu objawów, działań ubocznych jakie występują przy stosowaniu ogólnoutrojowym. Takie podawanie ksenobiotyków wiąże się zwyczajnie z dużo mniejsza ich toksycznością. Wszelkie zabiegi możemy wykonać w domu w niezwykle prosty i szybki sposób. Co ogranicza stres spowodowany wizytami w lecznicy. Pamiętajmy jednak aby zwierzę nie wylizało podanego na skórę leku czym spowodować może brak oczekiwanego efektu. Jako przykłady substancji czynnych w ten sposób aplikowanych niech posłuży nam: chlorheksydyna, fipronil, enilkonazol, gentamycyna, klotrimazol, selamektyna i wiele innych. Leki podawane ogólnoustrojowo Wreszcie ogromną grupę leków stanowią te podawane ogólnoustrojowo. Choroby skóry w wielu przypadkach leczą się bowiem długo i wymagają trwającej nawet kilka miesięcy terapii. Tak się dzieje choćby w przypadku bakteryjnych schorzeń skóry czy choroby atopowej kiedy podawanie leków często jest dożywotnie. Oczywiście tak długo trwające terapie obarczone są większym ryzykiem działań niepożądanych i stanowią większe obciążenie organizmu stąd powinny być zarezerwowane do ciężej przebiegających schorzeń. Nie zawsze też podanie psu czy kotu tabletki jest proste w sensie technicznym. Długotrwale stosujemy najczęściej antybiotyki (np. cefaleksynę czy amoksycylinę) lub leki przeciwświądowe z grupy tych antyhistaminowych czy sterydowych. Niektóre choroby np. atopię, niedoczynność tarczycy czy choroby autoimmunologiczne leczymy dożywotnio, stąd niejednokrotnie olbrzymia uciążliwość dla opiekunów zwierzaków i wymagana dyscyplina w podawaniu leków oraz znaczne koszty. Wiele chorób skóry wymaga naprawdę trwającego kilka tygodni a nawet miesięcy leczenia stąd zawsze musimy wybierać leki dobrze tolerowane przez organizm w takim okresie czasu. Pamiętajmy o skutkach ubocznych niektórych terapii i w miarę możliwości ich minimalizowaniu poprzez stosowanie jak najniższych ale zarazem skutecznych dawek leków. Suplementy diety Suplementy diety Wreszcie mamy całą gamę preparatów wspomagających funkcjonowanie skóry w formie różnorodnych suplementów diety. Ich podawanie ma sens ale efektów nie powinniśmy spodziewać się natychmiast, ale dopiero po kilku tygodniach. Jako przykład niech posłużą nam te zawierające: cynk, biotynę, nienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega 3 i 6. Stosowanie suplementów jest leczeniem w wielu przypadkach wspomagającym zasadniczą terapię. Każda z chorób układu powłokowego czyli skóry wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego stąd w ogólnym opracowaniu nie sposób omówić ich dokładnego leczenia. Zawsze stosujemy z reguły kilka różnych, ale synergistycznie działających substancji czynnej i łączymy różne metody lecznicze. Ważne aby takie wspólne podawanie leków nie spowodowało nasilonej toksyczności i nie uszkodziło innych narządów np. wątroby, gdzie odbywa się transformacja wielu leków. Nigdy też nie powinniśmy leczyć zwierząt stosując, bez konsultacji ludzkie leki dermatologiczne. Takie działanie wielokrotnie bowiem okazuje się nieskuteczne i dodatkowo może wykształcać lekooporność wśród patogenów obecnych na skórze. Podsumowanie Dermatologia weterynaryjna stanowi ogromnie obszerna dziedzinę nauki skupiająca bardzo wiele różnorodnych chorób skóry. Każda z nich wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego, modyfikowanego w zależności od pojawiających się objawów klinicznych i samego procesu leczenia. I choć z wiadomych względów nie sposób o wszystkim tutaj powiedzieć, chciałbym uzmysłowić Ci Czytelniku, że choć sam proces diagnostyczny niejednokrotnie jest trudny, w przypadku po trafnej diagnozy możemy wdrożyć skuteczną terapię. Nie wszystkie choroby skóry wyleczymy totalnie, to prawdą ale nawet w przypadku tych nieuleczalnych, przewlekłych, można znacznie ulżyć chorującemu zwierzęciu. Choroby skóry to nie tylko zły wygląd okrywy zewnętrznej ale często za nimi idą inne objawy ogólnoustrojowe pogarszające samopoczucie pupila. Nie możemy ich bagatelizować bo w tym między innymi przejawia się nasze świadome i odpowiedzialne dbanie o podopiecznych i nasz humanitaryzm. Oczy - źródło informacji Psy są bardzo spostrzegawcze, potrafią bez trudu zauważyć czy nasze oczy są otwarte czy zamknięte i w jakim kierunku patrzą. Potrafią też doskonale odczytać znaczenie naszego spojrzenia. Sygnały wzrokowe są wśród zwierząt jednym z naturalnych sposobów komunikacji. My ludzie z oczu psa możemy odczytać jego nastrój, zamiary i samopoczucie. Z oczu psa możemy wywnioskować jaka była jego przeszłość i jakie jest dziś jego życie. I wreszcie oczy mówią nam wiele o stanie zdrowia psa. Oczy mówią nam więcej, niż cokolwiek innego o psie, na którego patrzymy. Dlatego patrzmy psu w oczy, nie prowokacyjnie, lecz uważnie. Objawy chorobowe Na pierwszy rzut oka łatwo zauważyć, jeśli oczy naszego psa nie błyszczą jak zazwyczaj, są załzawione, cieknie z nich wydzielina lub nagle robią się mętne i nie wyglądają normalnie. Niepokojący jest inny kolor oka, niż zwykle (może świadczyć o uszkodzeniu lub urazie wewnątrz gałki), jak i inny kolor błon śluzowych wokół oka i niekiedy trzeciej powieki. Właściciel znający swojego psa doskonale potrafi zauważyć najmniejszą zmianę w samopoczuciu psa widząc jego spojrzenie. Przeczytaj też: Jak się opiekować chorym psem? Czasem oczy psa mówią nam o złej kondycji psychicznej i fizycznej psa, kłopotach innych narządów lub zarobaczeniu (silny wypływ z oczu). Czasem też same oczy stają się obiektem różnych chorób i urazów. Niektóre choroby oczu są dość powszechne i łatwo wyleczalne pod warunkiem szybkiej reakcji z naszej strony. Inne mogą być niebezpieczne dla wzroku, a niekiedy nawet życia psa. Niektóre choroby oczu u psów są wrodzone, inne mogą być też dziedziczne. Zobacz: Świerzb uszny i krwiak ucha u psa - jak leczyć? Jeśli cokolwiek niepokoi nas w spojrzeniu naszego psa przyjrzyjmy mu się uważniej i w razie jakichkolwiek wątpliwości zwróćmy się szybko do lekarza weterynarii!

choroby oczu u psa zdjęcia